#Çokayog

Eskidendi

Her bayram döneminde duyarız ya nerede o eski bayram diye. Hakikaten nerede o bayramlar. Biz mi bir yerlere gönderdik yada geçmişte mi bıraktık onları. Meseleyi öncelikle örnekler vererek açalım sonrasında fikir sentezi yapalım.

Eskiden ne vardı ki.

Her bayram arifesinde bir sevinç mutluluk vardı. Bayram sabahı ise mutluluk ve sevinç zirve yapardı. Büyüklerin elleri öpülür onlara her zaman ki gibi saygı gösterilirdi. Şimdilerde ise bayramlar sadece tatil olarak görülür oldu. Anne baba yada dede, nine telefonla aramak yada mesaj kafi görülür oldu. Çünkü bayram demek işten güçten azade olmak demekti. Bayramda büyüklerin elleri öpülmez olunca senden bunu gören çocukta bu geleneği, saygıyı unuttu. Bunu sen kendi elinle yaptın. Elini öpene daha yaşlanmadım ki diyerek tokalaşmayı sen istedin. El öpmek sadece yaşlılar için mi vardı. Hayır senden yaş olarak büyükler içindi.

Ben halen ne zaman kendi veya eşimin anne, baba, dede, ninemizin yanına gitsek ellerinden öperim. Bayram olsun olmasın. Onlara saygının bir tezahürü olarak beni başkaca anlayan olmasa da.

Bayram günü köy veya mahallenin tamamı çocuklarda feth edilirdi. Şimdi çocuğu iki sokak öteye gözden ayiramaz olduk. Bir sapık mi gelir bir kaçıran mi olur diye.

Nerede o eski bayramları en iyi açıklayan şarkı Barış Manço’nun Bugün Bayram şarkısı olsa gerek. Keyifle dinleyin

Barış Manço, Bugün Bayram, 1986

Mesela komşuluk vardı eskiden. Artık var mıdır sizce ? Komşunun çocuğu okuldan gelmişse eve davet edilir yemek verilirdi. Şimdi ne komşu çocuğu biliyor, ne çocuk gitmek istiyor. Merdivende oturup anne babasını beklemek daha güvenli geliyor. Çünkü taciz, tecavüz, kaçırma öyle bir hale geldi ki inanın insanın kimseye güveni kalmadı.

Eskiden konserler olurdu. Hiç tanımasak da kol kola girebilir hoplayıp zıplardık. Şimdi ise konserler taciz için mekan olmuş. Gelde konsere git bakalım.

Millî maç olurdu on tane gol bile yesek küfür olmazdı. Hadi lan bir tane şeref golü der, heyecanla beklerdik. Şimdi gol atsakta yensekte şu oynadı bu kadroda yol diye küfürün biri bin para. Maksat maç keyfi değil holiganlik ötesi bir durum. Ben bir Galatasaray taraftarıyım yıllarca fanatik Fenerli, Beşiktaşlılarla maç izledim. Yensekte yenilsekte bir bardak çay veya soğuk ile herşey biterdi. Şimdi maçtan sonra ki kavgalar sanırsın savaş çıkmış.

Otobüse binince yaşlılara ve ayakta duramayacak olanlara yer verilir, kartı olmayanların yerine kart bilet verirdik. Şimdi herkesin kafası aşağı eğik neden mi biri gelirde yer vermek zorunda hissederim kendimi diye. Yanında yaşlı veya ayakta durmakta güçlük çeken varken kafasını eğmiş telefonla uğraşır gibi yapan sahtekarca kaldık.

Otobüse binerdik, kartı olmayanın kartınız var mı sorusuna 5-6 kart aynı anda uzatılırdı.
Sinemaya giderdik, yediğimizden bir yanımızdakine uzatabilirdik.
Adliyeye giderdik, ciddi bir yere girdiğimizi bilir, gereksiz konuşma dahi yapmazdık.

Eskiden bir sıkıntı oldu mu. Kendimizi en yakın devlet kurumuna atardık. Orası emin el idi. Şimdi ise liyakatsizler sayesinde emin el olmaktan cıkmış gibi. Memurlar sanki kendilerine küfür edilmiş gibi iş yapmamak için kırk takla atıyor. Halbuki işi yokuşa sürmekte ki çabası işi yapmasından daha zor. Bunu da bu hale biz getirdik. Yeter ki benim yakınım olsun mantığınla liyakat ehliyet sahibi olmasa da bizden diye memurluklar verilirse sonuç bu oluyor.

Eskiden kötü bir sey duyunca nasıl hayret ediyorsak şimdilerde ise iyi bir sey duyunca hayret eder olduk. Z kuşağı y kuşağı bilmem ne hikaye bu kuşakları dünyaya getiren bir önceki kuşağa zamana özlem duyanlar. Toplum bozuldu ise öncelikle o toplumun bireylerinde bozukluk başlamış sonrasında genele yayılmış demektir. Hani bir anlatı vardır ya. İmam çocuklarınıza kot giydirmeyin ey cemaat der. Biri ya hocam senin kızın giyiyor ama deyince. Imam ama yakışıyor kerataya demesi gibi bir duruma düştük. Beğenmediğimiz ne varsa aslında bizde aynısını yapıyoruz ama sadece başkasında görünce ayıplıyoruz.

Bu yazıyı yazmamda ki amaç herkesin birşeylerden şikayetçi olmasına rağmen çözüm için birşey yapmak istememesi oldu. Eskidendi demek yerine her zaman böyleydik diyebilmek umuduyla iyi okumalar…

#Çokayif

“Eskidendi” için bir yorum

  1. Bir şeyler yapmak ihtiyaç olduğu zaman gerçekleşiyor. İnternet hayatı o denli “mış gibi” üzerine kurulu ki, insanların çoğu o mış gibi ile kendini avutuyor. Bu yazıyı yazmanız da mesela bir adım, bir fikir, umarım daha çok insan birbirinin farkında olur, selamlar.

    Beğen

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s